სოფელი კი არ ჰყავდა მტოვებული — ის მასთან ერთად იყო, თავისი ჭეშმარიტებითა და უხერხულობით. მარკო დაიხარა, ააკრო ხელი მიწას, და იგრძნო თრთოლვა — სიცოცხლის მყარი დუნე. ბარდის გამეორება მიაყოლა ყური: თითოეული სიტყვა თითქოს დედამიწის ძარღვი იყო, რომელშიც ჭაობები და წყაროები ერთმანეთს კვეთდნენ. სიმღერის გამაოვერება იმაში იყო, რომ ის უარყოფდა მარტოობას — იგი ხსნიდა უკიდურეს მძიმე ოდენობას და ქმნიდა ახალ ჭვრეტას.
ბარდის ბოლო ტონებმა რომ შეიმჩნიეს, სოფელი თითქოს ღრმა სუნთქვას მოეშვებოდა. ქალების სახეზე ოდნავ გაუღიმათ, და მათ თვალებში იყო სიამაყე — ისინი გრძნობდნენ, რომ ასევე დატოვეს თაფლის სახელი, მისი არომატი, მომავალი თაობისთვის. მარკომ გაიაზრა, რომ სიმღერის გამაოვერება არ არის მხოლოდ მუსიკა — ეს არის მოგონება, სიყვარული და თანაცხოვრება, რომელიც წუთიდან წამად იქცევა. simgerebis gadmowera
ამ მომენტში მარკო წარმოიდგინა თავის პატარა შვილიშვილი ნინოს, რომელიც თამაშობდა მდელოზე და ეძებდა ყვავილების ფიფქებს. მისთვის სიმღერა ამბობდა: დარჩი, მიყვები და იქნები იმით, რაც მე მერჩია შენთვის. ეს იყო გადაცემის მომენტი — ერთმა თაობამ მეორისთვის გადასცა ყვავილების ნამუსი, სიტყვების ფერა და იმ უცნაური ძალა, რომელიც ორივეს შორის იბადებოდა. მარკოს თვალში ცრემლი ჩაუდგა — არა ტკვილის, არამედ შემსუბუქების. მიყვები და იქნები იმით